Ιστορία της τέχνης; Τέλος …… ή αλλιώς η κατάργηση ενός πρότυπου / πειραματικού σχολείου.

[Θα καταλάβετε γιατί το έβαλα – αν και μεγάλο και ίσως αδιάφορο / βαρετό για τους πολλούς ή και μη σχετικούς – αν δείτε και διαβάσετε το παραπάνω κείμενο].

Αναδημοσίευση από το: http://www.art-teachers.com   [Ένωση Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων].

Με αφορμή την τελευταία βιαστική, –γιατί άραγε;– ανυπόγραφη υπουργική απόφαση, που έφθασε στο σχολείο μας και καταργεί αυθαίρετα το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης στη B’ και Γ’ τάξη του Γυμνασίου και τη μείωση στην A’ τάξη από δύο ώρες σε μια, έχοντας ως πρόφαση την προσθήκη μίας ώρας Αρχαίων Ελληνικών, καθώς και τη μείωση του Ελευθέρου Σχεδίου, μαθήματος επιλογής στη Β’ Λυκείου από δύο ώρες σε μία, είμαι υποχρεωμένος να επαναφέρω στη μνήμη μας το ιδρυτικό και την πορεία φθοράς του Σχολείου, κατά την άποψή μου.

Για να μην ξαναγράφω το ίδια, και κουράζω όσους τα γνωρίζουν, παραπέμπω στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» (Νο 12 Σεπτέμβρης 1996) σχετικό με την ίδρυση του Σχολείου μας και την αλλοίωση του τομέα της Aισθητικής Παιδείας και στο τέλος κάποιους συλλογισμούς και απόψεις μου.

Παρενθετικά και εντελώς αποσπασματικά θα παραθέσω μόνο τα παρακάτω, για να μπορεί να σχηματιστεί κάπως πληρέστερη εικόνα για την πορεία του Πειραματικού Mουσικού Γυμνασίου-Λυκείου Παλλήνης.

Tο 1988 άρχισε να λειτουργεί το Πειραματικό Mουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης ως το πρώτο Γυμνάσιο γενικής αισθητικής καλλιέργειας. Aκολούθησαν άλλα είκοσι περίπου Mουσικά Γυμνάσια. Παρά τα προβλήματα, το σχολείο λειτούργησε με ιδιαίτερη επιτυχία στον τομέα των Eικαστικών – ώσπου το 1995-96 ένα νέο πρόγραμμα ήρθε να ανατρέψει την κατάσταση.

Tη σχολική χρονιά 95-96, παρά τις αντίθετες προφορικές διαβεβαιώσεις των μελών της Καλλιτεχνικής Επιτροπής, το σχολείο υποχρεώνεται να εφαρμόσει νέο πρόγραμμα. Οι ώρες των Εικαστικών και της Ιστορίας της Τέχνης, από 64 ώρες εργασίας την εβδομάδα που προβλέπονταν στο παλιό πρόγραμμα, μειώνονται σε 21.

Δύο καθηγητές του κλάδου μας φεύγουν με απόσπαση και αυτοί που απομένουν προσπαθούν να βρουν τρόπο να κάνουν σωστά το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης. Τι να προλάβεις σε 35 λεπτά της ώρας; Nα πεις; Να δείξεις; Να εξετάσεις; Πόσο να τα συμπυκνώσεις;

Ακολούθησαν συνεδριάσεις και ψηφίσματα του Συλλόγου Διδασκόντων (διαμαρτυρίες, καταγγελίες), διαμαρτυρίες των παιδιών, συνελεύσεις γονέων και κηδεμόνων.

Ανήσυχοι οι γονείς έβλεπαν το σχολείο να μη λειτουργεί: υπήρχαν πάρα πολλά κενά στα μαθήματα της μουσικής, γιατί οι υπεύθυνοι δεν είχαν φροντίσει να στείλουν το απαραίτητο προσωπικό για την υλοποίηση του νέου προγράμματος, με αποτέλεσμα για αρκετό χρονικό διάστημα το σχολείο να λειτουργεί μόνο με τα μαθήματα γενικής παιδείας. Κι όταν άρχισαν να έρχονται μουσικοί, αυτοί δεν αρκούσαν.

Παρατηρήθηκε, μαθητές, μέχρι τα μέσα της σχολικής χρονιάς, να μην έχουν κάνει καθόλου μερικά από τα υποχρεωτικά μουσικά μαθήματα (πιάνο, ταμπουρά και τρίτο όργανο επιλογής), κάποιοι άλλοι να έχουν κάνει ελάχιστα μαθήματα.

Oι εισαγωγικές εξετάσεις των μαθητών για το σχολικό έτος 95-96 είχαν γίνει στις αρχές Ιουνίου 1995. Οι υποψήφιοι και οι γονείς τους είχαν υπόψη τους τον αρχικό χαρακτήρα του Γυμνασίου ως σχολείου γενικής αισθητικής καλλιέργειας, αφού το νέο πρόγραμμα, όπως προαναφέραμε, έφτασε στο σχολείο στις 16 Ιουνίου. Το αποτέλεσμα ήταν, στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, να φύγουν 30 και πλέον μαθητές από την Α’ τάξη, γιατί και η Aισθητική Παιδεία είχε υποβιβαστεί και η Mουσική Παιδεία δεν λειτουργούσε ικανοποιητικά. Το τρομακτικό για τους γονείς ήταν η απουσία παντός υπευθύνου για τη λειτουργία του.

Μια ομάδα γονιών, στην αγωνία τους για το μέλλον αυτού του σχολείου και τη μόρφωση των παιδιών τους κατόρθωσαν, μετά από πολλά εμπόδια, να συναντήσουν τον τότε αναπληρωτή Yπουργό και να εκθέσουν τους προβληματισμούς τους.

Μη θέλοντας να παραδεχθεί κανέναν από τους προβληματισμούς τους, ο κ. αναπληρωτής Yπουργός τους αποχαιρέτησε λέγοντας ότι «μ’ αυτή την ανεργία, καλό είναι αν κάποιο παιδί μπορεί να παίξει το μπαγλαμαδάκι του ή την κιθαρίτσα του».

Στις 17 Μαρτίου του 1996, η συνέλευση των Γονέων και Kηδεμόνων με ψήφισμά της ζήτησε τη διατήρηση του χαρακτήρα του Μουσικού Γυμνασίου και του Λυκείου Παλλήνης ως Πειραματικού Σχολείου γενικής αισθητικής καλλιέργειας.

Σ’ ένα πειραματικό σχολείο εφαρμόζονται πειραματικά προγράμματα που θα ‘πρεπε να αξιολογούνται και ανάλογα να συνεχίζουν να εφαρμόζονται ή να τροποποιούνται ή να καταργούνται.

Μια αλλαγή σαν αυτή που επήλθε στο Μουσικό Σχολείο Παλλήνης θα ήταν αποδεκτό να γίνει αν η Πολιτεία αποφάσιζε ν’ αλλάξει το χαρακτήρα του σχολείου, από γενικής αισθητικής καλλιέργειας με ειδίκευση στη μουσική, σε αμιγώς επαγγελματικό Mουσικό Σχολείο. Αλλά αυτό θα έπρεπε να το κάνουν ανοιχτά, ρητά, με παρρησία, εξηγώντας τους λόγους γι’ αυτή την αλλαγή πολιτικής με επιχειρήματα που θα αποδείκνυαν ότι αυτή η αλλαγή θα είναι προς όφελος της παιδείας και κυρίως να αναλάμβαναν τις ευθύνες τους. Στην προκειμένη περίπτωση αυτά τα στοιχεία απουσίαζαν παντελώς.

Ο πλάγιος τρόπος με τον οποίο έγινε η τροποποίηση του χαρακτήρα του σχολείου, η έλλειψη αιτιολόγησής της φανερώνει ότι αυτή δεν αντανακλά μια αλλαγή της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής ούτε ανταποκρίνεται σε κάποιες αποδεκτές παιδαγωγικές αρχές.

Και έστω, δεν θα ’πρεπε κάποιος να σκεφτεί αυτά τα παιδιά που φοιτούσαν ήδη σ’ αυτό το σχολείο υπολογίζοντας στον αρχικό του χαρακτήρα; δε θα ‘πρεπε επίσης να ενημερωθούν έγκαιρα οι γονείς των υποψηφίων και οι ίδιοι γι’ αυτή την αλλαγή;

Να πώς μετατρέπεται ένα σχολείο όραμα σε ένα μέτριο ωδείο. Σ’ ένα ωδείο που χρειάζεται πολλαπλάσιες ώρες μουσικής διδασκαλίας για να καλύψει το ένα τρίτο της ύλης ενός κοινού ωδείου.

Προτάσεις.

Έχοντας πάντα υπόψη:

* Το ιδρυτικό έγγραφο του σχολείου.

* Ότι η επαγγελματική κατεύθυνση από μικρές ηλικίες, αφ’ ενός μεν στερεί από τους πολυτάλαντους μαθητές τη δυνατότητα ν’ ακολουθήσουν άλλη επιστημονική ή καλλιτεχνική έκφραση, αφ’ ετέρου δε, θεωρείται αποτυχημένος θεσμός και στην Ευρώπη έχει καταργηθεί.

* Ότι στην ηλικία αυτή το σχολείο πρέπει να δίνει ερεθίσματα στο μαθητή και αυτός ν’ αποφασίζει ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του και την ωριμότητα του το τι θα ακολουθήσει.

Προτείνουμε να επανέλθει ο αρχικός χαρακτήρας του σχολείου ως «Σχολείου Γενικής Aισθητικής Παιδείας με ειδίκευση στη Mουσική», τόσο στο Γυμνάσιο όσο και στο Λύκειο, αφού το ένα είναι συνέχεια του άλλου.

Όσον αφορά τα μαθήματα του κλάδου μας, όπου και μας «πέφτει λόγος», προτείνουμε:

* Για μεν το μάθημα των Εικαστικών να γίνεται ένα δίωρο συνεχόμενο στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, με τη δυνατότητα στη Β’ και Γ’ τάξη του Λυκείου να το επιλέγουν οι μαθητές όταν πρόκειται να εξεταστούν σ’ αυτό ως ειδικό μάθημα στις Γενικές Εξετάσεις για τα ΑΕΙ.

* Για δε το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης, να γίνεται και εδώ ένα δίωρο συνεχόμενο και να επεκταθεί και στις τρεις τάξεις του Λυκείου, και επιπλέον ζητάμε να μην επιχειρείται καμιά αλλοίωση από αναρμόδιους που δεν δικαιούνται να έχουν άποψη για ένα επιστημονικά και παγκόσμια θεσμοθετημένο μάθημα.

* Επαναφορά του μαθήματος της Πολύτεχνης Έκφρασης με την αρχική της μορφή.

* Να γίνει σύντομα διαγωνισμός για τη συγγραφή του βιβλίου της Ιστορίας της Τέχνης (ή να κατοχυρωθούν οι σημειώσεις μας).

* Στις εισαγωγικές εξετάσεις για την Α’ τάξη του Γυμνασίου οι υποψήφιοι να εξετάζονται και στη ζωγραφική, ως η τέχνη όπου φαίνονται άμεσα οι ευαισθησίες του παιδιού χωρίς να έχει προηγηθεί ειδική παιδεία.

* Στη σύνθεση της Καλλιτεχνικής Επιτροπής να μετέχουν και εκπρόσωποι των Eικαστικών και του Θεάτρου.

Αυτά συνέβαιναν τότε. Από τότε μέχρι και αυτή τη στιγμή δεν υπήρξε καμία απάντηση, δεν μπόρεσα να καταλάβω, αν οι «αρμόδιοι » κώφευσαν συστηματικά και άφησαν το θέμα να ξεχαστεί, ώστε «να κάνουν τη δουλειά τους» (κατά τη λαϊκή ρήση) ή από δειλία δεν ανέλαβαν την ευθύνη να πουν ότι, «το σχολείο αυτό δεν το θέλουμε και γενικής αισθητικής παιδείας», όπως ήταν με το ιδρυτικό του έγγραφο, να μας ευχαριστήσουν για τη μέχρι τώρα συνεργασία μας και να μας πουν «άντε στο καλό», «εμείς θέλουμε ένα αμιγώς επαγγελματικό Mουσικό Σχολείο, έτσι όπως το δρομολογήσαμε μέχρι σήμερα», να τους ευχαριστήσουμε και εμείς με τη σειρά μας και «να πάμε στο καλό». Όμως, όπως και να έχει το πράγμα, δεν είναι ούτε έντιμο εκ μέρους τους, ούτε και δημοκρατικό. Το σχολείο, από το 1996 λειτουργούσε με εκείνο το πρόγραμμα, αυτό που ξέρατε μέχρι το πέρας της προηγούμενης σχολικής χρονιάς. Το μάθημα των Εικαστικών γίνονταν από μια ώρα σε κάθε τάξη του Γυμνασίου, η Ιστορία της Τέχνης δίωρο στην A’ τάξη και από μία ώρα στην B’ και στη Γ’ τάξη, στο δε Λύκειο μια ώρα Αισθητική Αγωγή, μάθημα επιλογής στην Α’ τάξη, δίωρο το Ελεύθερο Σχέδιο, μάθημα επιλογής στη Β’ και δίωρο Ιστορία της Τέχνης μάθημα επιλογής στη Γ’ Τάξη.

Αναδημοσίευση από το: http://www.art-teachers.com   [Ένωση Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων].

Advertisements
This entry was posted in Εκπαίδευση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s