Αφήστε τα παιδιά σας να ζουν επικίνδυνα, είναι ασφαλές! [κι άλλος …«μουρλός»;;; που θέλει να … πουλήσει και να γίνει … γνωστός;;;].

Εάν γνωρίζαμε τις πραγματικές στατιστικές πιθανότητες που υπάρχουν να μας συμβούν άσχημα πράγματα θα σταματούσαμε να ζούμε μέσα στον φόβο, υποστηρίζει ένα καινούργιο βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι όσο παρακινδυνευμένα ζούμε τόσο πιο ασφαλείς είμαστε [!!!], αναφέρει η εφημερίδα The Times και αναδημοσιεύουν Τα Νέα (01.08.2008).

Αυτή η ερώτηση απευθύνεται σε όλους τους γονείς που συνεχώς κοιτάζουν ανήσυχα γύρω τους να δουν μήπως κάποιος παρατηρεί το παιδί τους και κάνει τολμηρά σχέδια για την απαγωγή του. Ας υποθέσουμε ότι σε κάποιο αρρωστημένο παράλληλο Σύμπαν θα θέλατε να απαγάγουν το παιδί σας. Ας φανταστούμε ότι είχατε πάρα πολλά παιδιά και βγάζατε μερικά έξω από το σπίτι, τα αφήνατε στον δρόμο και περιμένατε να περάσει κάποιος να τα αρπάξει. Πόσο καιρό πιστεύετε ότι θα περιμένατε; Ο Ουόργουικ Κερνς έχει την απάντηση: 200.000 χρόνια. Και κατόπιν θα επέστρεφαν μέσα σε 24 ώρες. Εάν θέλατε να τα κρατήσουν περισσότερο, θα έπρεπε να περιμένετε 600.000 χρόνια. Επειδή κάθε χρόνο ένα παιδί έχει 0,0005% πιθανότητα να απαχθεί από κάποιον ξένο και 0,00016% να μη βρεθεί μέσα σε 24 ώρες. Και όμως, προφανώς οι γονείς σήμερα θεωρούν ότι ο κίνδυνος να συμβεί κάτι τέτοιο στο παιδί τους είναι πολύ μεγαλύτερος.

Αυτό προβληματίζει τον Κερνς και τον οδήγησε να γράψει το βιβλίο «Ζην επικινδύνως: Γιατί θα πρέπει να πάψουμε να ανησυχούμε και να αρχίσουμε να ζούμε». Το βιβλίο μας προτρέπει μόνο, βασισμένο στις στατιστικές, να σταματήσουμε να ζούμε βυθισμένοι στους φόβους μας. Ουσιαστικά μας ωθεί, αν θέλουμε να είμαστε ασφαλείς, να διακινδυνεύουμε.
Το 1989 όταν στη Βρετανία έγινε υποχρεωτικό να φορούν ζώνη ασφαλείας τα παιδιά στο πίσω κάθισμα των αυτοκινήτων, τον πρώτο χρόνο ο αριθμός των παιδιών που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν σε τροχαία αυξήθηκε. Οι γονείς επειδή θεωρούσαν ότι τα παιδιά τους είναι πιο προστατευμένα οδηγούσαν γρηγορότερα και πιο απρόσεκτα. Φυσικά, δεν λείπουν οι ειδικοί που μας λένε ότι είμαστε υπερπροστατευτικοί απέναντι στα παιδιά μας και έτσι δεν τα προετοιμάζουμε για την πραγματική ζωή.

Αλλά και ο κοινωνιολόγος Φρανκ Φουρέντι, στο βιβλίο του «Παρανοϊκοί γονείς», περιγράφει την κουλτούρα του φόβου που έχει ωθήσει τους γονείς να περιορίζουν τη ζωή των παιδιών εκτός σπιτιού και παρατηρεί ότι το 1971 οκτώ στα δέκα 10χρονα πήγαιναν μόνα τους στο σχολείο- σήμερα η αναλογία είναι 1 στα 10. Όπως γράφει ο Κερνς, η τάση σήμερα είναι οι γονείς να κρατούν τα παιδιά στο σπίτι, όπου υπάρχουν περισσότεροι κίνδυνοι. Δεν είναι μόνο ότι οι περισσότεροι από όσους δολοφονούν παιδιά ανήκουν στο οικογενειακό περιβάλλον τους, αλλά και- για παράδειγμα – ότι στο σπίτι τρία παιδιά την ημέρα τραυματίζονται και ένα πεθαίνει κάθε 10 ημέρες.

Το βιβλίο του Κερνς αναφέρεται στον παραλογισμό των φόβων μας. Πρέπει να πετάς με αεροπλάνο καθημερινά επί 26.000 ημέρες για να πεθάνεις σε αεροπορικό δυστύχημα. Το ίδιο χρονικό διάστημα θα έχεις πεθάνει 20 φορές οδηγώντας προς το αεροδρόμιο…

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s