Ρουτίνα, ο εχθρός του δασκάλου.

Αγαπούν τα μικρά παιδιά, αλλά δελεάζονται και από τη μονιμότητα που τους εξασφαλίζει το διδασκαλικό επάγγελμα, καθώς και από τις τρίμηνες διακοπές και τον αρκετό ελεύθερο χρόνο. Αυτά προτάσσουν για να εξηγήσουν την επιλογή τους οι περισσότεροι φοιτητές που κατάφεραν να εισαχθούν τα τελευταία χρόνια στα παιδαγωγικά τμήματα, σε μία εποχή που, όπως αναφέρει η Καθημερινή (23.11.2008), ο ανταγωνισμός για μια θέση είναι πιο δύσκολος από ποτέ. Για την εισαγωγή στο Παιδαγωγικό Αθηνών εφέτος ήταν απαραίτητος μέσος βαθμός 18,95 ενώ π.χ. το 2001 προαπαιτούμενο ήταν μόλις το 14,84 [!!!].

Βέβαια, η πραγματικότητα μέσα στο σχολείο είναι διαφορετική, αφού τα προβλήματα είναι μεγάλα και, με το πέρασμα του χρόνου, η σιγουριά της μονιμότητας καταλήγει σε ρουτίνα, που ακυρώνει τον πρώτο ενθουσιασμό. Έμπειροι εκπαιδευτικοί που μίλησαν στην εφημερίδα τονίζουν ότι αυτή η δουλειά απαιτεί μεράκι, δημιουργικότητα και συνεπή καθημερινή ενασχόληση.

Ειδικότερα, σε έρευνα που διεξήγαγαν το 2007 σε 615 φοιτητές παιδαγωγικών τμημάτων από όλα τα ΑΕΙ της χώρας, οι καθηγητές Παιδαγωγικών του Παν. Κρήτης κ. Μιχάλης Βάμβουκας και του Παν. Αιγαίου κ. Ευστράτιος Παπάνης (με τη συνδρομή της φοιτήτριας Κοινωνιολογίας κ. Κατερίνας Μπαλάσα), οι περισσότεροι (95,6%) δήλωσαν ότι πολύ μεγάλο ρόλο στην απόφασή τους να δηλώσουν το παιδαγωγικό τμήμα διαδραμάτισε η αγάπη για τα παιδιά.

Μία απάντηση εύλογη, αφού τα παιδιά θα είναι το βασικό «αντικείμενο» του εργασιακού τους βίου, που συνοδεύεται από την παραδοχή (από το 90,6% των φοιτητών) ότι την επιλογή τους επηρέασε σημαντικά το ότι με την αποφοίτησή τους θα έχουν γρήγορα σταθερή και σίγουρη δουλειά.

Οι δάσκαλοι είναι πια περιζήτητοι από τα δημόσια σχολεία λόγω των αναγκών που προκύπτουν από τη δημιουργία των ολοήμερων δημοτικών σχολείων, που λειτουργούν μετά τη λήξη του αναλυτικού προγράμματος. [καταφέραμε και το …ξεμπουρδελιάσαμε και αυτό (το ολοήμερο, εννοώ)].

Ταυτόχρονα, οι φοιτητές (το 87,1%) δήλωσαν ότι έλαβαν σοβαρά υπόψη ότι μέσω της δουλειάς τους μπορούν να βοηθήσουν παιδιά και οικογένειες που έχουν χαμηλότερες οικονομικές δυνατότητες, όπως είναι οι μετανάστες. Διαφαίνεται, δηλαδή, ότι στα κριτήρια των φοιτητών, ρόλο έχει και η δυνατότητα που τους δίνει το επάγγελμα για κοινωνική προσφορά (π.χ. αγάπη για παιδιά, κοινωνικά αδύναμους). Όμως, η συνολική εικόνα είναι ότι οι νέοι επιλέγουν το «δασκαλιλίκι» για τις «ανέσεις» του. Κι αυτό φαίνεται όχι μόνο από τον στόχο της «σίγουρης δουλειάς», αλλά και από το ότι το 86% δήλωσε ότι η δουλειά αυτή τους επιτρέπει να ασχοληθούν περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους. Επίσης, το 84,3% δήλωσε ότι στην επιλογή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ο ελεύθερος χρόνος για διακοπές, το θεωρούν δηλαδή ένα μάλλον ξεκούραστο επάγγελμα.

Αυτό στην πορεία – κυρίως για τους πιο ευσυνείδητους – απομυθοποιείται, αφού απαιτείται αρκετή καθημερινή εξωσχολική δουλειά, γεγονός που, σε συνδυασμό, με τη ρουτίνα των χρόνων και τις χαμηλές οικονομικές προοπτικές (οι δάσκαλοι δεν έχουν την… αβάντα των ιδιαίτερων μαθημάτων, όπως οι καθηγητές) οδηγεί στη γρήγορη κόπωση. Όπως παρατηρεί ο κ. Παπάνης, «εκπαιδευτικοί αναφέρουν ότι το κράτος δεν λαμβάνει υπόψη του τη σοβαρή παράμετρο της ρουτίνας, ώστε να προτείνει τρόπους ανανέωσης και εξέλιξης των ίδιων και της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ενώ οι δυνατότητές τους μένουν αναξιοποίητες».

«Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι κρύβεται στην καθημερινότητα του δασκάλου», λέει, μιλώντας στην εφημερίδα, η δασκάλα σε δημόσιο σχολείο κ. Τζένη Κοσμίδου. «Γινόμαστε επιστάτες, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, γραμματείς, […, …,]  κατά τη διάρκεια των σχολικών ωρών. Και φυσικά υπάρχουν και οι ώρες της προετοιμασίας στο σπίτι», προσθέτει η εκπαιδευτικός με την σχεδόν 20ετή προϋπηρεσία. «Η διδασκαλία στις μεγαλύτερες τάξεις απαιτεί τέτοια δουλειά, που συμπληρώνουμε καθημερινό δωδεκάωρο σε σχολείο και σπίτι. Αυτά φυσικά ισχύουν για όποιον θέλει να είναι ευσυνείδητος. Ο δάσκαλος εξασκεί ένα ιδιαίτερο, πολύ ενδιαφέρον λειτούργημα – η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του εκπαιδευτικού συστήματος [αυτό το ξέρουν στο Π. Ι. (Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) {μη χέσω} και το ΥΠΕΠΘ Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων) {μη ξαναχέσω}] – όμως μένει αβοήθητος από την πολιτεία στη χρήση των νέων μεθόδων, των νέων βιβλίων, για να μείνω μόνο σ’ αυτά [σταμάτα καλύτερα σε αυτά τα δυο …γιατί πρέπει να σου αφιερώσουν ολόκληρη την εφημερίδα …και δεν συμφέρει]. Γι’ αυτό και στον κλάδο υπάρχει μεγάλη απογοήτευση». [και που είσαι …ακόμα. Δεν έχουμε δει τίποτα, τώρα θα αρχίσουν τα Δύσκολα].

Όπως βλέπετε μου ήρθε απάντηση


…για αυτά που έλεγα πριν.

Advertisements
This entry was posted in Εκπαίδευση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s